Voor het eerst hoor ik ergens echt bij

De deur slaat dicht en de voogd stapt weer in de auto. Daar zit je dan. In een onbekende stad, bij een onbekend gezin en met kinderen die je voor de eerste keer in je leven ziet. Je pakt je tas en loopt met je gezinshuisouder naar je kamer. “Neem maar rustig de tijd om je spulletjes uit te pakken.” Je hoort voetstappen de trap afgaan en gaat op je bed zitten. Alweer een nieuwe plek…

Voor veel gezinshuiskinderen klinkt dit bekend. Ze worden met hun hele hebben en houden weer naar een andere plek gebracht en iedereen hoopt dat het hier wel lukt. Wanneer een kind vanuit een pleeggezin naar een gezinshuis verhuist, is dat vaak omdat de problematiek te heftig is voor het pleeggezin. Bijna altijd torsen deze kinderen dagelijks een grote rugzak met nare en moeilijke ervaringen mee.

Fulltime voor de kinderen
George en ik zijn meer dan 25 jaar pleegouders geweest. In 2009 maakten we de move om gezinshuisouders te worden. Een grote verandering waar we geen seconde spijt van hebben gehad. Als gezinshuisouder heb je zelf veel meer de regie in handen dan als pleegouder. Je bent zelfstandige en dus meer bepalend in wat er gebeurt. Zorgaanbieders zijn je ‘klanten’. Je praat meer als partners met elkaar rondom de tafel wanneer het gaat om de toekomst van een jongere. Er is minder een ‘top down’-cultuur, zoals je vaak in pleegzorg ziet. Een ander verschil is dat je het opvoeden fulltime doet. Als pleegouders hadden we onze banen, maar nu werken we allebei honderd procent in het gezinshuis. Dat moet ook wel met de meer ingewikkelde kinderen waarvoor je zorgt.

Kracht van het gewone leven
Vaak zie je dat kinderen de eerste weken hun stinkende best doen in de hoop dat ze snel weer naar huis mogen. Ze zijn verdrietig doordat ze ervan overtuigd zijn dat het hun schuld is dat ze niet meer thuis wonen. De laatste tijd zien we ook heftiger problematiek bij gezinshuiskinderen. Omdat veel leefgroepen sluiten, worden kinderen steeds vaker in gezinshuizen geplaatst. Ik geloof daarin. Een gezinshuis is een mooie combinatie van de warmte van een gezin en de professionaliteit van kundige opvoeders. En zoals Gerard Besten, oprichter van Gezinshuis.com, altijd zegt: “De kracht van het gewone leven.” Het lukt vaak om wat gebroken is in jonge leventjes te laten helen aan deze kracht van alledag en de aanwezigheid van de gezinshuisouders. Maar het is ‘topsport’ om deze kinderen vertrouwen te geven.

Foto
Neem nou Adil. Hij is al op veel plekken geweest. Wij zijn het vijfde gezin waar hij komt wonen. Boven de eettafel hangen de foto’s van de biologische en geplaatste kinderen, op volgorde van binnenkomst. Als zijn foto ertussen hangt, verzucht hij: “Nu voel ik voor het eerst dat ik ergens echt bij hoor.” Adil heeft zes jaar bij ons gewoond. Hij heeft veel geleerd en een uitgebreid netwerk opgebouwd. Het mooie is dat hij nog regelmatig aanwaait sinds hij op zichzelf woont. Hij eet op zondag mee als de andere kinderen er ook zijn. Een gezinshuis is maatschappelijk relevant, omdat je elke dag bezig bent met kinderen als Adil, zodat zij zich gezien en geliefd weten en hun verantwoordelijkheid op zich gaan nemen in hun leven.

Auteur: Pien Visser


Tags: , ,