Onze pleegkinderen zijn gedoopt

Mag je als pleegouders je pleegkinderen laten dopen? Het is een vraag die veel christelijke pleeggezinnen bezighoudt. Bert (52) en Dineke (47) zijn actief lid van de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) in hun woonplaats. Zij lieten hun pleegdochters dopen, maar bespraken dit eerst met alle betrokkenen.

Bert en Dineke hebben drie kinderen. Hun zoon van 23 heeft een eigen bedrijf en woont thuis, want er is ruimte genoeg. Hun dochter van 19 is net gaan studeren en woont op kamers. Hun vijftienjarige dochter fietst elke dag naar de middelbare school, zo’n vijftien kilometer verderop. De kinderen zijn gedoopt en de oudste twee hebben belijdenis gedaan. In een kerkdienst hebben ze bevestigd dat ze geloven en graag bij de kerkelijke gemeenschap willen horen. Het gezin bezoekt de kerkdiensten, de ouders voeden hun kinderen op met de bijbel en leven naar wat de bijbel zegt. “Je naaste liefhebben als jezelf” en “Behandel een ander zoals je zelf graag behandeld wilt worden” zijn belangrijk voor hen.

In ons hart
Bijna vijf jaar geleden is het gezin uitgebreid met twee pleegdochters, zusjes van toen 2 en 3 jaar. Dineke: “We wilden een kansarm kind veel liefde, structuur en mogelijkheden geven. Eerst dachten we aan adoptie, maar Bert zag daar tegenop. Bert: “Ik vind pleegzorg ‘veiliger’. Stel dat er iets gebeurt of dat het helemaal niet klikt.” Nu ze twee plaatsingen van twee kinderen hebben gehad, constateren ze: “We hebben veel meegemaakt, maar van het ontbreken van een klik is nooit sprake geweest. We hebben ze alle vier in ons hart gesloten, ook de twee zusjes die het laatst zijn gekomen en nu weer samen met hun moeder in een gecertificeerde instelling wonen.”

Definitieve uithuisplaatsing
Toen de jongste dochter een paar jaar naar school was, begon het bij Dineke te kriebelen: “Ik had tijd over, zou een baan kunnen zoeken, maar we hadden ook nog dat ideaal om een kind in huis op te nemen. Eind 2012 volgden we de cursus voor aspirant-pleegouders en in februari 2013 kwamen onze pleegdochters. Ze waren verwaarloosd. Hun ouders waren zwakbegaafd en leden aan persoonlijkheidsstoornissen. Vanaf het begin hadden de ouders intensieve hulp gehad, maar de situatie bleek toch niet veilig. Er was ook sprake van huiselijk geweld. De meisjes werden eerst tijdelijk uithuisgeplaatst, maar na terugplaatsing verbeterde de situatie niet. Een definitieve uithuisplaatsing volgde.”

Plek van ouders
Met hun vader hebben de kinderen een keer per zes weken contact, altijd bij opa en oma. Met hun moeder was er de afgelopen jaren geregeld contact. Dineke: “Wij proberen de ouders hun plaats als ouders te geven. Dat vinden we heel belangrijk en daar werken we altijd aan mee.” De moeder kreeg een nieuwe vriend, met wie ze een misdaad pleegde. Ze kreeg acht jaar cel en tbs met dwangverpleging.” Bert vertelt dat de moeder uit de ouderlijke macht ontheven is op verzoek van de jeugdbescherming. De vader heeft nooit gezag gehad. Bert: “Ons is wel gevraagd om de voogdij op ons te nemen, maar dat wilden we niet. We willen geen partij zijn, mochten zich conflicten voordoen.”

Zijn wij ook gedoopt?
Een perspectiefbiedende plaatsing, ouders die geen gezag (meer) hebben, een gezin dat kerkelijke meelevend is en kinderen die een christelijke opvoeding krijgen. Dan ligt het voor de hand dat pleegouders zichzelf en anderen de vraag stellen: Zouden de meisjes gedoopt kunnen worden? Zelf begonnen de kinderen ook vragen te stellen. In de kerk zagen ze bijvoorbeeld hoe een kindje gedoopt werd. Dan kwam de vraag: “Zijn wij ook gedoopt?” Op school hoorden ze van Jezus, die de goede herder is. Dan vroegen ze: “Zorgt Hij ook voor ons?” Thuis zongen ze mee met liedjes van Elly en Rikkert: “Je bent een parel in Gods hand.” Dan vroeg een van de meisjes: “Wat betekent dat?” Voor de pleegouders geldt: “Wij geloven dat God er is in ons leven en ook in het leven van de meisjes. Door ze te laten dopen wordt dat zichtbaar gemaakt.”

Praten met betrokkenen
Met alle betrokkenen werd de wens tot dopen besproken. De moeder had geen bezwaar en tekende een akkoordverklaring. De vader had niet gevraagd hoeven worden, maar dat hebben Bert en Dineke wel gedaan. Ook hij vond het goed. De eigen kinderen vonden het een mooi idee. Dineke: “Wij overleggen en bespreken alle belangrijke zaken met hen en luisteren goed naar hun gevoel.” De predikant van hun gemeente was vanaf het begin betrokken bij het gezin en de pleegkinderen. Bert: “Hij heeft echt oog voor degenen die dat nodig hebben. Als de kinderen de kerk inkomen, rennen ze direct op de dominee af en hij praat op ooghoogte met hen.”

Feestelijke doopdienst
Zo was er dan een feestelijke doopdienst, waarvoor de ouders van de meisjes en verdere familieleden uitgenodigd waren. “Niemand is gekomen, maar ze waren van harte welkom”, aldus Bert. Na de dienst werden pleegouders en kinderen gefeliciteerd door de gemeenteleden. Bert: “We hebben geen negatieve reacties gehad, noch binnen, noch buiten de kerk.” Dineke: “De hele gemeente voelde zich betrokken en was blij. De meisjes werden echt in de gemeenschap opgenomen, maar daarvoor hoorden ze er ook al helemaal bij.”

Meer lezen?
Het boekje ‘Bijbels licht op pleegzorg’ (redactie W. Visser) geeft helderheid over de mogelijkheid van dopen bij een langdurig verblijf in een pleeggezin.


Tags: ,