Oma

Mijmerend fiets ik naar huis als een bus mij passeert. Ik zwaai als ik het gezicht van Annelie ontdek. Het moet ruim vijftien jaar geleden geweest zijn, dat ze vanuit een pleeggezin naar de behandelgroep werd overgeplaatst waar ik stageliep. Tot mijn verrassing stapt Annelie bij de eerstvolgende halte uit de bus met een kinderwagen. Ze wacht me op met een brede lach. Ik zet mijn fiets aan de kant om een praatje te maken en een kijkje te nemen in de kinderwagen. “Dit is mijn dochter! Ze heet Joy.”

Annelie vertelt in een notendop hoe haar leven er nu uitziet. Ze klinkt als een zorgzame, liefdevolle moeder en gewaardeerde partner van Joy’s vader. Voorzichtig vraag ik naar de contacten met haar familie. Annelie zucht: “Dat is lastig hoor. Mijn moeder is precies het voorbeeld van hoe het niet moet. Toen ik zwanger was, heb ik haar duidelijk gemaakt hoe ik haar rol zie. Contact is prima, maar de rol van oma en contactmomenten met Joy buiten mijn zicht om, zitten er niet in. Mijn moeder lijkt mijn grens te accepteren. Toch wil ik graag een oma voor Joy, dus vroeg ik mijn pleegmoeder. Weet je wat ze zei? “Je bent nooit familie geweest voor ons, Annelie, dus oma word ik niet.” Verbijsterd kijk ik haar aan. Annelie haalt haar schouders op en streelt Joy voorzichtig over haar wang. Met bewondering geef ik even later mijn telefoonnummer. Een omagevoel in me is geboren.

Gerdien


Tags: ,