Grijze haren

De plotselinge plaatsing van een com­plexe zevenjarige bij ons thuis bracht aardig wat teweeg. Door zijn heftige gedragsproblematiek was hij niet meer welkom op het (speciaal) onderwijs en zat hij de eerste weken thuis (lees: kon ik niet werken). Het geregel tussen jeugdzorgwerkers, instanties en de gemeente kon be­ginnen en mijn vrouw en ik zaten er middenin. Het gezag lag nog bij de ouders, maar die stonden onder toezicht van jeugdzorg (OTS). Onze pleegzoon stond nog in de gemeente van zijn ouders ingeschreven. Daar moest geld vrijgemaakt worden voor speciale dagopvang in onze gemeente. Je begrijpt het al: dat kostte bloed, zweet en tranen. En dat alles terwijl mijn collega’s overuren draaiden, omdat ik niet op mijn werk kon zijn. Gelukkig gaan niet alle plaatsingen zo, maar in zulke zware tijden spookt het weleens door mijn hoofd: “Waarom doen we dit onszelf ook alweer aan?”

Dat die vraag waarschijnlijk bij meer pleegouders speelt, concludeer ik uit het grote tekort aan pleegouders dat dreigt te ontstaan. Voor het eerst sinds 2011 is de uitstroom zelfs groter dan het aantal nieuwe aanmeldingen (Factsheet Pleegzorg 2016). Nu ik middenin een nieuwe plaatsing zit, vraag ik me af of deze cijfers iets te maken hebben met de pijnlijke bureaucratie. De financiering en werk­wijze leveren ons in elk geval alvast wat grijze haren op, ook al zijn we nog geen dertig. Nu betekent het voor ons nog geen afscheid van pleegzorg, maar het thema ‘Ik vertrek’ in deze editie van Mobiel zette me wel aan het denken.

In het televisieprogramma ‘Ik vertrek’ zien we dat afscheid nemen moeilijk kan zijn, maar het is ook vaak spannend, positief en uitdagend. Een vertrek betekent het begin van iets nieuws: een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, een nieuwe baan, een nieuw thuis en een frisse start. Zo’n overgangsmoment blijft je een leven lang bij.

Een pleegkind heeft vaak te maken met afscheid, niet alleen van de biologische familie. Helaas wordt een groot deel van de pleegzorgplaatsingen on­gepland voortijdig afgebroken. In dit nummer vertellen twee pleegkinderen hoe zij op een prettige manier vertrokken uit hun pleeggezin. Ook interviewden we een gezinsvoogd die afscheid nam van haar baan. Tot slot geven we tips voor een goed vertrek, samen met de WAT?!-redactie, want een goed afscheid laat de deur open voor een nieuwe ontmoeting.


Tags: ,