Afscheid van een gezinsvoogd

Het is woensdagmiddag en het regent. Ik zit met mijn pleegzoon Bart op schoot. Hij ligt stilletjes tegen mijn schouder wakker te worden na zijn middagdutje. Ik hoor voetstappen en er doemt een bos bruine krullen op achter het raam. Ik doe de voordeur open voor de enthousiast lachende jeugdzorgwerker Michelle. Ze zegt: “Daar zijn we dan, voor mij voor de laatste keer alweer!” Achter haar schuifelt ook de nieuwe gezinsvoogd de hal binnen, wederom pas afgestudeerd en zo groen als gras. Daar gaan we weer.

Dat gezinsvoogden regelmatig uitvallen, is niet bepaald nieuws te noemen. Met grote regelmaat wisselen professionals in het leven van een pleegkind en met elke overdracht gaat kennis en ervaring verloren. Wat beweegt een jeugdbeschermer om te stoppen met het werk? Mobiel sprak met jeugdbeschermer Michelle over haar korte carrière in het vak.

Passie in de jeugdhulpverlening
Michelle ging tijdens haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening aan het werk met jonge vluchtelingen. Daar vond ze haar passie in de jeugdhulpverlening. Ze volgde een minor in de richting Jeugdhulp en vond na haar studie een baan bij de Jeugdbescherming. Michelle: “Ik had me voorgenomen om het leven van kinderen in een moeilijke situatie beter te maken. Samen met de ouders zou ik ergens naartoe werken en iets positiefs bereiken, ook al kon dat soms lastig zijn.” De realiteit bleek minder rooskleurig.

Tijdens de eerste drie weken werd Michelle intensief getraind en voorbereid op haar werk. De kwaliteit van de training vond ze uitstekend, maar door drukte bij collega’s was er weinig ruimte om zich nog langer voor te bereiden. Gelukkig kon Michelle zelf casussen oppakken in een rustig tempo. “Een maximale caseload is 104 procent, dat zijn achttien kinderen waar je verantwoordelijk voor bent.” Michelle hield het op zestig procent in de eerste vijf maanden en dat was al intensief genoeg.

Grote kans op fouten
Om zich heen zag ze collega’s die meteen een volle caseload op zich namen. “Dat is heftig en maakt de kans op fouten veel groter. Een fout maken is menselijk, maar als je door onervarenheid bijvoorbeeld een rechtszaak te laat aanvraagt, zit een kind veel te lang in een onveilige situatie. Dat zou niet mogen gebeuren. Ik had liever nog veel meer training en voorbereidingstijd gehad, maar daar waren geen middelen voor beschikbaar. De mensen die jou moeten trainen zitten zelf ook met een volle caseload, er ligt een flinke druk op voogden.”

Altijd de boosdoener
De doorslag om te stoppen kwam al snel. Na vijf maanden werd duidelijk dat Michelle weinig tijd kon doorbrengen met de kinderen voor wiens veiligheid ze vocht. Het bleek een utopie om ergens naartoe te werken in een goede relatie met de ouders. Michelle: “Ik heb onderschat hoeveel nare dingen er gebeuren en in wat voor situaties ik betrokken raakte. Als jeugdbeschermer ben je altijd de boosdoener in de ervaring van de biologische familie. Je krijgt heel wat over je heen en samenwerken is moeilijk als iedereen boos op je is. Dat raakte me persoonlijk. Je moet een dikke huid hebben om dit werk te kunnen doen. Ik werd door alle narigheid zelf ongelukkig van mijn werk. Door de grote werkdruk was er bijna geen tijd om me met de kinderen bezig te houden. Ook administratieve zaken kostten veel tijd. Het grootste deel van mijn dag bestond uit conflicten en dat kost veel energie. Ik wilde juist met de kinderen bezig zijn en wat moois neerzetten. Daar kwam het niet van.”

Ontzettend belangrijke baan
Michelle werkt inmiddels met veel plezier als schoolmaatschappelijk werker in het basisonderwijs. “Ik wil de problemen bij kinderen en gezinnen voorkomen, in plaats van een noodoplossing in te zetten door bijvoorbeeld een kind uit huis te plaatsen.” De vraag of ze het vak jeugdbeschermer zou aanraden, beantwoordt ze opvallend snel. “Absoluut. Als jeugdzorgwerker strijd je voor de veiligheid van kwetsbare kinderen. Als dát je doel is en je kunt de nare dingen die je overdag meemaakt van je afzetten door te denken aan hetgeen je kunt betekenen in het leven van een kind, is dit een ontzettend belangrijke baan die enorm veel voldoening kan geven.”

Vrolijk
Michelle is goedlachs vandaag, vrolijker dan we haar kennen. Ze zit tijdens de bezoekregeling met de ouders van Bart gezellig met ons te kletsen, want haar laptop heeft ze vanmiddag al ingeleverd en er valt niets meer te administreren. Haar vervanger is een blonde meid van in de twintig. Zij praat met de ouders van Bart en typt op haar laptop iets in het verslag van het bezoek. Als het bezoek voorbij is, vertrekt Michelle als laatste. Ze wenst ons veel succes in onze toekomst als pleegouders en bedankt ons voor de samenwerking. Bart speelt in de woonkamer met de bal die hij van zijn ouders heeft gekregen. Ik ga nog maar eens koffiezetten.


Tags: , ,