Ode aan de balletjuffrouw

Carola (16) zit al acht jaar op klassiek ballet. De balletlerares is zeer gedreven. Er zijn examens en iedere twee jaar is er een uitvoering. De kleding, de haardracht en andere voorschriften geven ons steeds kopzorgen. De examens gaan in het Engels, omdat er mensen vanuit Engeland komen jureren. Ook de examens staan strak van de regels. Misschien is dit gebruikelijk bij klassiek ballet, maar wij zien het als een overgeorganiseerd en overdreven strak systeem. Toch vindt Carola het leuk en ze gaat graag naar ballet. Ze vertelt er weinig over tegen ons. We hebben het idee dat ze weinig aansluiting heeft met de andere meiden. Carola heeft een lichte verstandelijke beperking, haar motoriek is wat lomp en Engels is niets voor haar. Toch mag ze  een keer per twee jaar een examen doen of een half examen (dat kan gelukkig ook). Wij merken niets van ‘achterblijven’ of ‘te moeilijk’. Iedere keer komt ze thuis met een papiertje en is ze trots als ze weer een gedeeltelijk examen mag doen.

Kortgeleden had ze weer een uitvoering. We gaan graag kijken, want de optredens zijn mooi en goed georganiseerd. Tot mijn grote verbazing had Carola in een van de balletten een hoofdrol. Ik kreeg ter plekke een plaatsvervangende zenuw­aanval. Hierover had ze ons niets verteld. Het was mooi, het was bijzonder en ontroerend: daar danste onze Carola haar hoofdrol. Een rol die haar paste als een jas. Alsof de lerares het zelf zo voor haar had geschreven. Dat was misschien ook wel zo. Mijn ergernis over de voorschriften maakte plaats voor een ode aan de balletjuffrouw die haar al die jaren een eigen plek heeft gegeven op de lessen en op het toneel.


Tags: ,