Jarig

Theo houdt er niet van om in de belangstelling te staan. Hij is geen lastig pleegkind, klaagt niet en doet niet snel ergens moeilijk over. Het liefst draagt Theo een grijze trui met capuchon, waar hij in wegkruipt als hij achter de spel­computer zit.

Vandaag is Theo jarig. Juist bij hem ga ik na mijn werkdag toch even langs. Het is een verjaardag zoals alle verjaardagen. Met taart, cadeautjes en visite. “Mag ik mijn moeder bellen?”, vraagt Theo. Dat mag.

Ik volg het gesprek. Zijn moeder praat over wat er allemaal nog moet gebeuren. Ze heeft een nieuwe vriend en morgen, vrijdag, gaat ze meubels kopen. Dan valt het kwartje. “Waarom bel je eigenlijk? Het is vandaag toch niet je beldag?” “Ik ben jarig, mam”, zegt Theo. “Oh ja, natuurlijk. Gefeliciteerd jongen.” Het gesprek gaat even over Theo zelf, maar dan moet zijn moeder weer verder. “Nog een leuke dag, hè”, wenst ze hem toe.

Wat een armoede. Dat je je eigen moeder moet vertellen dat je jarig bent. De hele dag kleurt in één keer zo grijs als Theo’s trui. Hij kruipt achter zijn spelcomputer. Zijn pleegmoeder kijkt naar hem vanuit de keuken. “Kon hij maar huilen”, zegt ze. Ze glimlacht naar mij met tranen in haar ogen. Ja, kon hij maar huilen. Tot die tijd huilt zijn pleegmoeder voor hem.

 


Tags: ,