Creatieve onbekenden

Als pleegouder heb je soms bijzondere ervaringen met onbekenden. Dit merk je vooral als je pleegkind duidelijk niet op je lijkt. Mijn half-Surinaamse vrouw en mijn witblonde pleegzoontje zijn een opvallend stel samen. Veel mensen zijn direct laaiend enthousiast als ze dan horen dat je pleegouder bent en drukken hun diepste respect en bewondering uit. Op zo’n moment ben je trots, ook al voelt het een beetje gek en ongemakkelijk.
Aan de buitenkant is niet meteen duidelijk dat je pleegouder bent en mensen trekken verbazend snel conclusies. Zo ving mijn vrouw op straat een deel van een gesprek op: “Het zal de au pair wel zijn.” Weg is je trots. En de hoeveelheid mensen die vraagt wie zijn ‘echte’ ouders dan zijn, is niet te tellen.

Een bevriend stel pleegouders met iets meer levenservaring, 50-plussers met verschillende pleegkinderen met een donkere huidskleur, krijgt op allerlei manieren te maken met voor­oordelen: “Zo, lekker met opa en oma op pad?” Of gewoon recht voor zijn raap: “Van wie zijn die kinderen eigenlijk?” Hun volwassen dochter ging eens wandelen met hun pleeg­dochter, een doof en verstandelijk beperkt meisje met kroeshaar. Ook zij ving een gesprek op: “Wat erg zeg, zo’n kind en dan ook nog als alleenstaande moeder.” Alsof alle donkere mannen er meteen vandoor gaan. En of het feit dat een moeder alleen op straat loopt, betekent dat er geen man meer in beeld is. Wonderlijk creatief vind ik het.

Als pleegouder moet je je toch een beetje wapenen tegen dit soort op­merkingen. Onze favoriete reacties zijn: “Wat? Dit kind hier in mijn kinderwagen? Even kijken hoor, ja, deze is die van mij. Vorige week had ik per ongeluk de verkeerde meegenomen. Goed dat je het even vraagt.” Ik heb nog nooit zulke verbaasde blikken gezien. En: “Zijn wij niet echt dan?” Laat de stuntelige excuses maar komen. “Mijn man is heel blond”, zegt mijn vrouw ook weleens. Helemaal lollig als ik, met mijn bruine haar, vervolgens aan kom lopen en haar een kus geef. Dan kunnen ze daar meteen weer over fantaseren…

Veel mensen bedoelen het gelukkig goed. Voor buitenstaanders ben je als pleegouder altijd bijzonder. Het is je ‘party-trick’, je eeuwig inzet­bare conversatiestarter. Je bent als pleegouder ook altijd anders dan anderen. Je hebt je eigen verhaal, je eigen uitdagingen en je eigen identiteit. Ik word daar gelukkig van.


Tags: ,