Stuiterballetje met snot

Levi, onze kleinzoon van bijna vijf, is ziek geweest, heel ziek. Onze zorgen waren groot. De dokters legden hem uit wat de oorzaak was: een stuiterballetje met snot in zijn hoofd. Dit heeft al met al bijna een half jaar geduurd.

Nu is er geen snot meer en stuitert Levi zelf weer als vanouds door het huis en op de trampoline. Zijn moeder, onze pleegdochter Naomi, heeft een zware tijd achter de rug. Los van alle zorgen over de gezondheid van Levi had ze problemen met de combinatie van zorg en werk. Ook het gedrag van Levi vroeg veel van haar. Hij had het nodige te verwerken gekregen en was lekker verwend met aandacht. Dus ook wat betreft de opvoeding heeft Naomi hard moeten werken.

Levi gaat nu weer naar school, maar Naomi maakt zich zorgen. Niet zozeer over zijn gezondheid, maar over zijn veranderde gedrag: “Vroeger kon Levi zo lekker spelen en zocht hij altijd een kameraadje (ofwel: ik kon op een terrasje zitten en hij vermaakte zich wel ergens in de speeltuin). Maar nu blijft hij steeds maar bij me spelen. Hij gaat niet meer bij me vandaan. Ook afscheid nemen vindt hij moeilijk. Hij wil niet bij andere kinderen spelen, maar gaat graag weer met me naar huis.”

“Laat hem maar”, is mijn reactie. “Dat komt vanzelf wel weer. Levi heeft veel meegemaakt.” Eigenlijk ben ik blij met deze ontwikkeling. Levi heeft geprofiteerd van zijn ziek zijn. Zijn moeder was in die periode altijd bij hem en beschikbaar voor hem. Dat was voorheen niet altijd zo. Dat losse en dat fladderige in zijn contacten… Het was voor mij wel (te) bekend gedrag. Misschien is, mede door dit stuiterballetje met snot,  in de hechting ook herstel bezig.


Tags: ,