Vallende ster

“Mag ik mama appen?” vraagt de tienjarige Sam. Het was me al opgevallen dat ons weekendpleegkind stil was tijdens het avondeten. Hij is een week met ons op vakantie en heeft weinig gegeten van zijn bord pasta. “Natuurlijk”, zeg ik.
“Je telefoon ligt in het vakje naast je luchtbed.” Sam kruipt de tent in en komt vijf minuten later weer naar buiten, met een lach op zijn gezicht. “Ze heeft al geantwoord! Mama vraagt of we ook naar de vallende sterren gaan kijken als het donker is. Die kun je vannacht goed zien, heeft ze in de krant gelezen.”

Als het begint te schemeren, slepen Sam en mijn dochter de luchtbedden naar buiten. Met z’n drieën liggen we naast elkaar op het campingveld en we turen naar de lucht. De kinderen praten zachtjes over de dingen die we nog gaan doen deze vakantie. Ik ben al bijna in slaap gevallen als Sam roept: “Daar, een vallende ster!” Hij heeft gelijk.
Ik zie een heldere, witte streep aan de hemel.
“Wow, dat heb je goed gezien!” zeg ik. De kinderen zijn door het dolle heen. Mijn gedachten gaan naar zijn moeder, die in haar tuin ook naar de sterren kijkt en aan Sam denkt.

Sonja


Tags: ,