Afscheid

Net na de lunch krijg ik een telefoontje: Staat het crisispleeggezin dat ik begeleid open voor de opvang van een vierjarig meisje? Het antwoord moet snel komen, want de raadsmedewerker zit al in de McDonald’s met het kind, te wachten tot er een plekje beschikbaar is. Ik bel de pleegvader op zijn werk, zeg mijn andere afspraken af, zoek twee setjes tweedehands kleding bij elkaar en vind nog een dolfijnenknuffel. Die neem ik ook maar mee. Ik denk: Zo komt het kindje in ieder geval de eerste nacht door.

Anderhalf uur later zit ik met de pleegouders te wachten op het kind, onder het genot van een kop koffie. Ze maken een gespannen en opgewonden indruk, het is hun eerste plaatsing. Als een auto voor het huis stopt, stapt de raadsmedewerker uit met twee jongetjes. Vanwege de drukte was er miscommunicatie ontstaan. Het meisje van vier blijkt een jongen van vijf jaar te zijn. Voor de pleegouders maakt het geen verschil. Elk kind is welkom! De jongen heet Mitchel en hij komt binnen aan de hand van zijn grote broer. Mitchel geeft iedereen een handje en kijkt beduusd om zich heen. Ook voor hem is dit zijn ‘eerste plaatsing’. De raadsmedewerkster licht een en ander toe, maar wil snel weer vertrekken, want ze moet de grote broer naar een ander pleeggezin brengen. De jongens slaan zich dapper door het afscheid heen. Ze geven elkaar een dikke knuffel en Mitchel zwaait zijn grote broer uit zonder zichtbare emotie. De pleegmoeder pinkt stiekem een traantje weg. Als ik weer in de auto zit, verwerk ik deze werkdag in stilte.

Pleegzorgbegeleider Karin


Tags: ,