Onze buren

“Buurvrouw, buurvrouw!”, schreeuwt Nigel van twee als hij haar ziet op haar scootmobiel. Vaak maken ze een praatje, ze zijn dol op elkaar. Ook het dagelijkse praatje tussen de buurman en Nigel via het hek is hartverwarmend. Nigel vindt de buren ‘top’ en dat is wederzijds.

Jaren geleden zijn wij naar deze plek verhuisd. Het was een cultuurschok voor de buren: twee oudere mensen, gewend aan stille, rustige kinderen die al geruime tijd volwassen waren. De buurman ontdekte al snel dat een liedje over kaboutertjes niet aansloot bij de jongste twee rouwdouwers. “Misschien worden ze rustiger van mijn pianospel?” De aansluiting was er gewoon niet, niet met de kinderen en ook niet met ons. De verschillen waren te groot.

Onze buren hebben veel moeten accepteren:
Ballen die de kinderen meteen terugschopten als de buurman ze teruggooide, het liefst als hij het zag.
Bessen, takken en stenen die de kinderen vanaf de stoep of de trampoline in hun tuin gooiden.
Veel herrie binnen en buiten.
Nare ruzies en scheldpartijen.
Keiharde muziek, die de ramen deed trillen (“Dat is wel vervelend en dan nog van die afgrijselijke muziek”, aldus de buurman na een van mijn vele verontschuldigingen).

We kregen geen klachten, maar begrip en vergoelijking. Kortom net als Nigel vind ik onze buren top! Ik hoop dat ze nog lang kunnen genieten van onze jongste zonnestraal.


Tags: ,