Blessuretijd

Toen de moeder van Erik overleed, kreeg hij een voogd toegewezen. In de periode dat hij onder voogdij stond, zag hij zes voogden aan zich voorbij trekken. Na zijn achttiende verjaardag kwam er een mevrouw op bezoek die hij niet kende om de zaak af te sluiten en hem alle geluk in zijn verdere leven te wensen.

Gelukkig werd de pleegzorg verlengd. Erik was op papier volwassen, in de praktijk bestond zijn leven nog uit allerlei losse eindjes. Hij moest nog beginnen aan zijn opleiding, stond ingeschreven bij een modellenbureau en promoveerde met voetballen, maar hij kreeg alles bij elkaar niet genoeg georganiseerd. Het leven ging hem te snel.

We begonnen aan een jaar van uitproberen. Erik wisselde van studierichting. Hij ging fanatiek trainen, maar kon nog niet in het eerste elftal spelen. Hij wilde graag zelfstandig wonen, maar had geen idee van hoe hij dat moest regelen. Langzaam kwam er een richting in al het proberen. We spraken af dat hij zijn zaken zelf zou regelen en dat hij zou bellen als iets niet lukte. Het liefst voordat alles in de soep was gelopen.

De telefoontjes kwamen, vaak nadat het in de soep was gelopen, maar worden nu minder. Voor mij komt het einde in zicht van de periode dat ik hem kan begeleiden en ik zoek contact via WhatsApp:

“Alles goed? Spreken we nog een keer af?”
“Ja hoor, maar nog even wachten. Ik loop nu een modeshow in Milaan. Volgende week terug.”

 Mooi. Volgens mij kan ik straks met een gerust hart afsluiten.

 


Tags: ,