Gewoon pleegzorg

“Ik hoorde van een collega dat jij ook een kind hebt, gefeliciteerd! Mijn vriendin is ook net bevallen van een dochter.” Ik antwoord enthousiast dat ik al een aantal maanden pleegvader ben van een autis­tische jongen van vijf. “Oh, ik dacht dat je zelf een kind had gekregen”, is zijn reactie. Ik zie de teleurstelling in zijn ogen. Ik doe mijn best om uit te leggen hoe pleegzorg werkt en hoe ik ook ‘gewoon’ vader ben, maar de interesse en de klik die hij dacht te vinden met mij is al verdwenen. Dag collega, jammer dat ons gesprek afhangt van een biolo­gische band tussen mij en mijn kind.

Toen mijn vrouw Rani en ik een jaar geleden besloten om crisispleegouders te worden, hadden we ons voorbereid op lastige situaties: ouders die ineens voor de deur staan te schreeuwen, pleegkinderen die ons niet accepteren als opvoeders, de hectische kennismaking en het onvermijdelijke verdriet bij het afscheid. Al deze dingen bleken in de praktijk honderd procent mee te vallen. Dat wil niet zeggen dat ze niet gebeuren, maar het zijn dingen die erbij horen. Natuurlijk is pleegzorg verwarrend voor het kind en de ouders en het zou gek zijn als je geen pijn voelt bij het afscheid van een kind waar je maanden voor hebt gezorgd.

Meewarige blikken
Waar we niet bij stil hadden gestaan, was de sociale impact van pleegouderschap. Mijn vrouw en ik waren allebei 25 jaar toen we aan ons pleegzorgavontuur begonnen: een leef­tijd waarop veel mensen beginnen te denken aan kinderen. Wij kozen er bewust voor om pleegzorg te gaan doen en pas later biologische kinderen te krijgen. “Kunnen jullie dan geen eigen kinderen krijgen?” horen we regelmatig, terwijl er meewarige blikken verschijnen en gewezen wordt naar de buik van mijn vrouw.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om te vragen naar de levensvatbaarheid van haar eierstokinhoud. Het antwoord is, dat we het niet weten. We hebben het niet getest of geprobeerd. Voor nu zijn wij erg tevreden als pleeg­ouders.

Pleisters plakken
Door de ochtenden op het speelplein, het pleisters plakken op geschaafde knieën, de voorleesavonden en de slapeloze nachten is het soms alsof pleegzorg gewoon ouderschap is, maar dan net even specialer. Gelukkig zijn er ook mensen die inzien dat wij als pleegouders ook gewoon ouders zijn en dat een pleeggezin simpelweg één van de vele gezins­vormen is. Wél eentje met wat extra uitdagingen, maar ook met extra voldoening.

Waarom niet?
Nog zo’n misverstand is, dat we het doen om de wereld te verbeteren, maar zo onbaatzuchtig zijn we niet. Uiteinde­lijk zijn we vooral pleegouder voor onszelf, gewoon omdat we het leuk vinden. De vraag “waarom wil je pleegouder zijn?” is niet de juiste. “Waarom niet?” is een betere. Pleegzorg heeft ons gegrepen en niet meer losgelaten. Waar we vorig jaar begonnen met voorzichtigheid en twijfel, kan ik nu volmondig zeggen dat we nooit meer anders willen. Geen dag zal meer normaal zijn, geen moment saai. Onszelf opgeven voor pleegzorg is onze beste beslissing ooit. Inmiddels staan we open voor perspectiefbiedende pleegzorg.

 

 


Tags: ,