Een groot geschenk

Op mijn kussen lag een briefje, in het Spaans. Het ging als volgt: “Para Helma, Que uni comprimir Dia, encon trar jullio nada?”

Zo ging het briefje nog een stuk verder. Het Spaans zal niet kloppen, want Anouk heeft het via een vertaalcomputertje geschreven. Gelukkig vertaalde ze de tekst voor ons aan de binnenkant van het dubbelgevouwen blaadje:

“Voor Helma, wat een drukke dag, vinden jullie niet?
Ik vind het altijd zo gezellig!
Ga maar lekker slapen
PS ik hou van jullie
Kus Anouk”

Onze pleegdochter Anouk was 10 jaar, toen ze dit briefje schreef. Ze had die dag van haar oma uit Spanje een klein vertaalcomputertje gekregen. Zo te lezen was ze er ‘s avonds druk mee aan de slag gegaan. Anouk stond aan het begin van haar puberteit. Haar gedrag werd anders, ze was meer gesloten en vaak ontevreden. Dit briefje was voor mij een groot geschenk.

We zijn nu een paar jaar verder. Haar puberteit hebben we overleefd, maar het briefje gaat ieder jaar weer mee in mijn agenda. Het is geel en valt goed op. Zo af en toe valt het briefje eruit en lees ik het. Dan zie ik haar weer voor me: het basisschoolmeisje dat veranderde van een open, gezellige meid, naar een gesloten, boze puber. Het gele papiertje is een gouden briefje dat ik koester.


Tags: ,